Bóle barku są jednym z najczęściej przytrafiających się urazów. Fachowe źródła podają, iż liczba osób zgłaszających występowanie tzw. barku pływaka waha się od 28 aż do 75% wśród profesjonalnych pływaków. Także w przypadku siatkówki współczynnik jest wysoki, wynosząc 44%.

Bark pływaka jest w ogólnie przyjętej definicji jednostką kliniczną, charakteryzująca się bólem w okolicy przednio-bocznej kompleksu barkowego, często zogniskowanego w obszarze przestrzeni podbarkowej. Typowy bark pływaka to m.in. nadaktywność mięśnia piersiowego większego i najszerszego grzbietu w stosunku do mięśnia podłopatkowego, zmieniona i najczęściej obniżona aktywność mięśnia zębatego przedniego, osłabienie retraktorów łopatki. Kolejne typowe objawy to wiotkość w stawie ramiennym i zaburzony stosunek siły rotatorów zewnętrznych do rotatorów wewnętrznych.

Stosunkowo prostym zadaniem jest wskazanie czynników, które zwiększają ryzyko powstania barku pływaka. Wadliwa postawa, wiotkość lub ograniczona ruchomość stawu ramiennego, zaburzenia w sile czy napięciu par mięśniowych, brak stabilizacji w obrębie tułowia bądź miednicy, wreszcie również błędy treningowe prowadzące do przemęczenia... Wymienione czynniki w efekcie prowadzą do powstania bólu w obrębie stawu barkowego

 

Rehabilitacja barku



W jaki sposób przebiega rehabilitacja barku? Często spotyka się zalecenia „rozciągania” barku i stabilizacji łopatki. To jednak zbytnie uproszczenie. Warto zwrócić uwagę i zacząć od innych elementów – oddychania, sprawdzenia stabilności tułowia, ruchomości odcinka szyjnego i piersiowego, a na samym końcu przejść do stabilizacji łopatki i ruchomości w stawie ramiennym.

Koncepcja „Movement Strategy” zawiera szereg ćwiczeń, które dopomóc mogą w zapobieganiu powstawania kontuzji z gatunku „bark pływaka”. Przykład?
 

1/ Opierając kończyny górne na skrzyni, zgięte w stawach łokciowych pod kątem 90°, należy wziąć głęboki wdech, wypychając klatkę piersiową w przód, a podczas wydechu pogłębiać mobilizację. 

2/ Sekwencję należy powtórzyć kilka razy.